Емир Немања Кустурица
Η πορεία των εργαζομένων πλησιάζει στο κατειλημμένο κτίριο του Δημαρχείου. Μπροστά 6 μέλη της Φιλαρμονικής δίνουν ξεχωριστό χρώμα στη πορεία με τα εμβατήρια που παίζουν και από πίσω καμιά εκατοστή υπάλληλοι.
Ο πολίτικος γάμος που πραγματοποιήθηκε με την άδεια των καταληψιών, μόλις έχει τελειώσει. Η νύφη βγαίνει από το δημαρχείο. Δεξιά και αριστερά μαύρες σημαίες και στη μέση ένα πανό για την κατάληψη. Κάποια κυρία την βγάζει φωτογραφίες, ο κόσμος πλησιάζει και η φιλαρμονική αλλάζει ρεπερτόριο… Κλαρίνο, τρομπέτες, τσιφτετέλια 
Η νύφη, αμήχανη αρχικά, φαίνεται να το διασκεδάζει. Γελάει και αρχίζει να χορεύει, ενώ ο κόσμος την καταχειροκροτάει. Σαστισμένοι οι οδηγοί περνάνε από μπροστά και κάποιοι κορνάρουν. Πανζουρλισμός…
Βγαίνει και ο δήμαρχος.
«Ο Δήμος ανήκει στους δημότες και όχι στο κεφάλαιο και στους ιδιώτες» .
Η θεωρία της σχετικότητας
Περίμενα να δω τη νέα παράσταση του πολλά υποσχόμενου Θεάτρου Σκιών Κοντοποδού «Ο Καραγκιόζης Δασάρχης». Δίπλα μου ένα συμπαθέστατο ήσυχο πιτσιρίκι. Ήταν δεν ήταν 5 ετών. Κάποια στιγμή το βλέπω να κοιτάει έντρομο ένα σιλιγούδι στον πλαϊνό τοίχο και να ψελίζει… κροκόδειλος!!!
Περίεργα
Μεσημέρι, γυρνάω από τη δουλειά. Ανοίγω το αποθηκάκι να βάλω το ποδήλατο και την βλέπω κοντά στην πόρτα! Αηδία. Ευτυχώς αμέσως έστριψε και κρύφτηκε στο βάθος. Στα σκοτεινά. Άφησα στα γρήγορα το ποδήλατο και έφυγα.
Την επόμενη μέρα, ήταν πάλι εκεί. Αυτή τη φορά δεν ξαφνιάστηκα και μάλλον ήμουν πιο άνετος, έχοντας στο μυαλό μου πόσο ανώδυνα την γλίτωσα την προηγούμενη μέρα. Εκείνη πάλι τράπηκε σε φυγή.
Την τρίτη μέρα φθάνω, ανοίγω την πόρτα, αλλά εκείνη δεν ήταν εκεί! Κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά αλλά εκείνη πουθενά. Άφησα το ποδήλατο και έφυγα με την απορία τι να είχε απογίνει… Μάλλον μου’χε λείψει η προϋπάντησή της…
Περίεργα πράγματα.