Τα βράδια όταν γυρνούσαμε στο ξενοδοχείο, έγγραφα στο σημειωματάριο μου τα πιο σημαντικά γεγονότα από την ημέρα που προηγήθηκε. 5-10 λέξεις, 3-4 γραμμές. Εκείνο το βράδυ όμως, έτσι που ήρθαν τα πράγματα δεν θα κοιμόμασταν σε ξενοδοχείο. Έτσι που τα καταφέραμε, έπρεπε να κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο χαμένοι κάπου στη βόρεια Αλβανία. Πυκνό σκοτάδι, ερημιά, δάσος, γύρω χιονισμένες κορυφές, τρεχούμενα νερά και πολύ κρύο. Επειδή το φως καμπίνας του αυτοκινήτου δεν δούλευε, δεν μπορούσα να κρατήσω σημειώσεις, οπότε πήρα το μαγνητοφωνάκι για να “γράψω” 2 κουβέντες για την ημέρα που πέρασε. Τότε δεν είχα καν σκεφτεί ότι το απόσπασμα θα το ανέβαζα στο blog. Μετά που το ξανακούσαμε, μας φάνηκε ενδιαφέρον. Όποιος έχει υπομονή ας το ακούσει 100603_001-ceb1cebdcf84ceafceb3cf81ceb1cf86cebf
Σημειώσεις:
1. Είχαμε ρίξει τα καθίσματα και ηχογραφούσαμε ξαπλωμένοι. Πυκνό σκοτάδι, ερημιά και χιλιόμετρα μακριά από εκεί που είδαμε για τελευταία φορά άνθρωπο. Μην το ξεχνάτε. Κάποια στιγμή ένα jeep 4×4 έρχεται και σταματάει δίπλα μας. Σηκώνομαι δειλά, δειλά, με βλέπει ο συνοδηγός και (ευτυχώς) σηκώθηκαν και έφυγαν. Φοβήθηκε ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη
2. Τελικά την βροχή δεν την αποφύγαμε. Ντουκ ντουκ ντουκ στην οροφή του αυτοκινήτου. Ήταν άλλος ένας λόγος για να μην μπορέσουμε να κοιμηθούμε. Ο κυριότερος λόγος ήταν το κρύο. Βάλαμε ότι είχαμε και δεν είχαμε, αλλά και πάλι κρυώναμε. Εγώ έβαλα 3 μπλούζες, ένα αντιανεμικό μπουφάν και 2 παντελόνια. Ο Πέτρος έβαλε 4 μπλούζες, ένα σορτς και ένα παντελόνι, ενώ επιστράτευσε και μια πετσέτα με την οποία τυλίχθηκε και έτσι κατάφερε να αντιμετωπίσει το ψύχος.
3. Το ξημέρωμα στο Thethi (τελικά έτσι λέγεται) ήταν μαγευτικό. Όπου και να γυρίσεις το βλέμα σου πλατάνια, πεύκα, κουκουναριές κ.α. Ψηλά χιονισμένες βουνοκορφές των Αλβανικών Άλπεων (ναι, υπάρχουν και αυτές με υψόμετρο 2700+ μέτρα), ενώ το μόνο που ακούς είναι πουλιά να κελαηδάνε και τρεχούμενα νερά. Δικαίως το ονόμασαν Peace Park
πολύυ δυνατή εμπειρίαα τζορτζ! σούπερ
ειναι απο τις “ατυχιες” που καμια φορα γουσταρουμε να μας συμβαινουνε! ωραια περιπετεια (αλλα θα ειχε περισσοτερο πλακα αν κολλουσατε μεσα στο ποταμι)! :Ρ
Ναι, ναι
Και θα είχε ακόμα περισσότερη πλάκα, αν γινόμαστε μούσκεμα για να ξεκολήσουμε το αυτοκίνητο, οι “UCKάδες” δεν έφευγαν, καμιά αρκούδα ερχόταν και κουνούσε το αυτοκίνητο, ενώ ακούγαμε λύκους να ουρλιάζουν
Κυριε Κασκαρινο το HOSTEL το εχετε δει?
Ο.Κ. εκει πηγαιναν γι σεξοτουρισμο εσεις οχι,αλλα…
Πιο πολυ σε DELIVERANCE μου φερνει.
Κριμα που δεν μοιαζετε στον BURT REYNOLDS!
H μηπως θα ηταν καλυτερο το “FRIDAY AND 13 NO 15
LOST IN ALBANIAN MOUNTAINS” ?
Μην ακουτε τι λεω , σας ζηλευω και τα γραφω ολα αυτα…
Εχω τοσα χρονια να ζησω περιπετεια εγω…
Ούτε το Hostel έχω δει (ακουστά το έχω), ούτε το Deliverance. Το 2ο μου κέντρισε το ενδιαφέρον και ίσως το ψάξω.
Στις photos δεν είναι η αφεντιά μου, αλλά του Πέτρου του “συνοδοιπόρου” μου.
Κύριε Dadadak, “κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία”…
Το ΗOSTEL να μην το δεις ουτε για πλακα!
Το DELIVERANCE 1972 JOHN BURMAN οπωσδηποτε ειναι αριστουργημα.
Εχω δει φωτο σου στο site.
Προς τι ολα αυτα τα κυριε?
Απο δω και κατω μονο Γιωργος η kaskarino.
Και εγω Σιδερης
Ok Σιδερή (αν και δυσκολεύομαι μια που δεν σε ξέρω… τέσπα)
Η περιπέτειά σας με έκανε και μένα να ζηλέψω dear kaskarino και όπως και ο κύριος dadadak πιο πάνω έτσι κι εγώ έχω χρόνια να ζήσω περιπέτεια ή καλύτερα τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω αν έχω ζήσει ποτέ. Σίγουρα πάντως θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να αναζητήσω μία…
“κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία”….θα κρατήσω αυτή τη φράση προς το παρόν!
η αφήγηση στο μαγνητοφωνακι 10ρακι!!!αυτά ειναι,ένα road trip γεμάτο εκπλήξεις!πολύ όμορφα τοπία…
Τραγούδι Τρύπες είναι Ευτύχω. Ψάχ’ το.
Είδα το Deliverance. Καλό. Πέτρε δες το για να καταλάβεις τι γλιτώσαμε
Γιωργο χαιρομαι που σου αρεσε η ταινια η οποια ειχε σοκαρει τα “αμερικανακια” με τη σκηνη του βιασμου.
Μιλαμε βεβαια για το 1972.
Επισης το κομματι μετα δυο μπαντζος εγινε επιτυχια και
νομιζω προταθηκε για οσκαρ τραγουδιου!