Τίτλοι τέλους…

(No Ratings Yet)

 Loading ...

Τέλος Ιούνη, τέλος σχολικής χρονιάς. Η εκπαιδευτική παροικία της Χίου σιγά σιγά αραιώνει. Ο ένας μετά τον άλλον, (οι μη ντόπιοι) καθηγητές, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί ξενοικιάζουν, φορτώνουν τα αυτοκίνητα, ετοιμάζουν βαλίτσες και φεύγουν…

Κάποιους τους συμπάθησα, κάναμε παρέα, διασκεδάσαμε, στεναχωρηθήκαμε. Ζήσαμε έντονες στιγμές, που δεν θα ξεχαστούν εύκολα. Οι αποχαιρετισμοί στη Φαίδρα δύσκολοι, συναισθηματικά φορτισμένοι, αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή… Καλά να είναι, καλά να περνάνε εκεί που θα πάνε 09-over-the-hill-ceb1cebdcf84ceafceb3cf81ceb1cf86cebf

Με αυτούς που δεν ταιριάζανε τα χνώτα μας, είχαμε τυπικές σχέσεις. Ένα “γεια” όταν συναντιόμασταν στο Ρόδι ή σε καμία “εξόρμηση”. Όσο και αν ακούγεται παράξενο, ακόμα και αυτών η απουσία θα είναι αισθητή τον πρώτο καιρό! Περίεργα πράγματα…

Τα έλεγα χθες με τον Α. Αυτός αν και θα παραμείνει στη Χίο για άλλη μία χρονιά, “υπεραμύνθηκε” την επιλογή των συναδέλφων του να φεύγουν είτε για το “σπίτι” τους, είτε για κάπου αλλού για να γνωρίσουν νέους τόπους και νέα πρόσωπα. Άλλωστε και αυτός σκοπεύει να “την κάνει” του χρόνου. Παραδέχτηκε βέβαια ότι του είχε “στοιχίσει” πέρσι όταν ένα ζευγάρι εκπαιδευτικοί φίλοι του, έφυγαν για Αθήνα και τον άφησαν πίσω. Τώρα δεν μιλάνε και δεν ξέρει αν τα παιδιά είναι ακόμα μαζί…

Τι είναι πιο άσχημο; Να ξεκόβεις οριστικά από άτομα που σε κάποια στιγμή της ζωής σου έκανες παρέα και να μένεις με τις καλές αναμνήσεις ή να διατηρείς μία φιλία που έχει ξεφτίσει και έχει καταλήξει σε ένα βαρετό sms για χρόνια πολλά ή σε άλλη μία διεύθυνση παραλήπτη σε κάποιο chain email;

ΥΓ Τίτλοι τέλους και για την προσπάθεια της Κινηματογραφικής Λέσχης για προβολές ταινιών στο χώρο του θερινού κινηματογράφου στο Δημοτικό κήπο. Η γεύση που μου άφησε γλυκόπικρη. Ωραία η αυτοργάνωση – απογοήτευση η συμμετοχή του κόσμου. Ραντεβού τον Οκτώβρη πάλι στο Ομήρειο.