Για καιρό τον έβλεπα μόνο στη Λέσχη. 55ρης, ιδιαίτερη φάτσα, κάθεται πάντα στην ίδια θέση στα ορεινά του εξώστη. Αν και γνωρίζει αρκετούς από τους θαμώνες της Λέσχης,  πάντοτε βλέπει την ταινία μόνος… και μόνος φεύγει. Όταν φθάνω έχει ήδη πάρει τη θέση του και φεύγει πάντα αμέσως μόλις τελειώσει η ταινία. Όταν όλοι διαβάζουμε τους τίτλους τέλους ή κάνουμε τα πρώτα σχόλια για την ταινία, εκείνος ξεγλιστράει ανάμεσά μας και φεύγει. Για την ακρίβεια εξαφανίζεται… Μέχρι την επόμενη Παρασκευή, μέχρι την επόμενη ταινία της Κινηματογραφικής Λέσχης…

Σπανίως τον βλέπω αλλού. Ρώτησα και έμαθα 2 – 3 πράγματα γι’ αυτόν. Η αλήθεια λυτρώνει, αλλά συνήθως το μυστήριο είναι πιο γοητευτικό.

Photo αρχείου.

«Μην παίρνεις δίκιο ορφανού, ούτε τόπο ποταμού» – Παλιά Ελληνική παροιμία

«Νιώθω σαν ποταμός, ελεύθερος στ’ αλήθεια σαν ποταμός»

Ο ποταμός Καλοπλύτης όταν έσπασε τα δεσμά των αναπτυξιολόγων εκσυγχρονιστών.

Κυριακή πρωί είναι. Δεν τρέχει και τίποτα που τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς τα θέλουμε.

Download

Αέρας και αστυφίδες στα κατσάβραχα.

Οι αντιξοότητες έκαναν ότι μπορούσαν, αλλά δεν τα κατάφεραν…

Στο κατεστραμένο μονοπάτι, κάτω από το ύψωμα Άθρωπος.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Πάνω από 10…

Τα παπούτσια τα βρήκα μετά από πολύ ψάξιμο και περπάτημα. Τα είδα στο κατάστημα της Πανεπιστημίου, αλλά δεν είχε στο νούμερό μου. Πήγαμε στο κατάστημα της Σωτήρος, αλλά ούτε εκεί βρήκαμε σωτηρία. Μας είπαν όμως ότι έχει στο νούμερό μου στο κατάστημα της Πατησίων.

Επιτέλους είχα βρει παπούτσια που μου άρεσαν. Από τότε και μέχρι σήμερα καθημερινή χρήση. Χειμώνα – καλοκαίρι. Αν και φθηνιάρικα, αποδείχθηκαν πολύ ανθεκτικά. Αναπόφευκτα, έπειτα από 10+ χρόνια οι φθορές είναι εμφανείς και μετά από το χθεσινό σκίσιμο της «φόδρας» στη φτέρνα σκέφτομαι σοβαρά να τα αποσύρω.

Ευτυχώς κάποιες φιλίες κρατάνε ακόμα περισσότερο