Ενοικιάζεται…
Για χρόνια ήταν το στέκι μας. Μαζευόμασταν εκεί κάθε μέρα. Καλά ήταν. Εκεί έβρισκα καταφύγιο όταν με κυνηγούσαν οι γάτες της γειτονιάς. Οι χαζές, πίστευαν ότι θα μπορούσαν να με πιάσουν… Όσο αναπολώ αυτά που ζήσαμε μέσα στα σκοτεινά δωμάτια, τόσο στεναχωριέμαι.
Με τον καιρό είχε βρωμίσει, αλλά δεν μας ένοιαζε. Τα φαρδιά πετροντούβαρά του μας προστάτευαν από τις βροχές και τα ξεροβόρια και μας δρόσιζαν το καλοκαίρι. Μπαίναμε από το σπασμένο τζάμι του υπέρθυρου της πλαϊνής πόρτας, της ξύλινης. Η μεγάλη μεταλλική μπροστινή πόρτα ήταν για χρόνια κλειστή. Δεν την έχω δει ποτέ ανοιχτή. Πριν χρόνια, πριν εγώ γεννηθώ, την είχαν ανοίξει 2 κύριοι. Ο πατέρας μου που ήταν μέσα, κατατρόμαξε και έφυγε άρον άρον μαζί με όλους τους άλλους. Επέστρεψαν διστακτικά μόλις αποχώρησαν οι κύριοι.
Εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα, εκεί ερωτεύθηκα για πρώτη φορά. Εκεί ήταν και ο τάφος του πατέρα μου. Όπως και του πάππου και της γιαγιάς. Η μάνα μου τους επισκέπτονταν καθημερινά. Μέχρι προχθές. Προχθές, μπήκαν 3 κύριοι, τα τσουβάλιασαν και τα πέταξαν όλα. Ακόμα και τις φωλιές και τους τάφους! Κάρφωσαν και ένα ξύλο στο υπέρθυρο και πλέον δεν μπορούμε να μπούμε…
Πέρασα το πρωί. Κοντοστάθηκα για λίγο πάνω στο υπέρθυρο. Ήταν και άλλο ένα παιδί. Στην ξύλινη πόρτα έχουν κολλήσει ένα χαρτί που γράφει «Ενοικιάζεται. Πληροφορίες Νοσοκομείο»
