Περίεργα

Μεσημέρι, γυρνάω από τη δουλειά. Ανοίγω το αποθηκάκι να βάλω το ποδήλατο και την βλέπω κοντά στην πόρτα! Αηδία. Ευτυχώς αμέσως έστριψε και κρύφτηκε στο βάθος. Στα σκοτεινά. Άφησα στα γρήγορα το ποδήλατο και έφυγα.

Την επόμενη μέρα, ήταν πάλι εκεί. Αυτή τη φορά δεν ξαφνιάστηκα και μάλλον ήμουν πιο άνετος, έχοντας στο μυαλό μου πόσο ανώδυνα την γλίτωσα την προηγούμενη μέρα. Εκείνη πάλι τράπηκε σε φυγή.

Την τρίτη μέρα φθάνω, ανοίγω την πόρτα, αλλά εκείνη δεν ήταν εκεί! Κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά αλλά εκείνη πουθενά. Άφησα το ποδήλατο και έφυγα με την απορία τι να είχε απογίνει… Μάλλον μου’χε λείψει η προϋπάντησή της…

Περίεργα πράγματα.